Follow us on:

De troetelfles van Bart - september 2018

Adegas Valmiñor Albariño (DO Rias Baixas - Spanje)


Galicië, een stuk Spanje dat me totaal onbekend was. Galicië, “het Groene Spanje”, schurkt zich in het noordwesten van het land tegen de oceaan en de rivier Miño, die Spanje van Portugal scheidt. Galicië, die regio wilde ik ontdekken.

Spanje staat voor mij gelijk aan Andalusië. Het Spanje van de flamencodans begeleid door sidderende gitaren, opzwepende stierengevechten in zonovergoten arena’s, feesten waar bloedmooie dames in flamenco jurken je verleiden met hun donkere blikken, een glas sherry met een tapa van jamon en moordend hete middagen tijdens juli en augustus.

Dan is Galicië een cultuurschok. Hier heb je een klimaat gestuurd door de oceaan en zomers die verdacht veel weg hebben van Belgische zomers (tijdens mijn bezoek was het zo’n 22 graden en bewolkt met af en toe een drupje). En groen, groen dat het daar was. Geen flamencogitaar te bekennen maar wel … doedelzakken. Een vrouwelijke doedelzakspeler in Santiago de Compostela ging tekeer op haar doedelzak alsof haar leven er van afhing en even waande ik me in Schotland (er ontbrak enkel een meer en een schimmig kasteel op de achtergrond). Ook de lokale taal leunt meer aan bij Portugees dan Spaans. Je volgt me, dit is niet het Spanje dat je direct voor de geest komt.

Galicië is een buitenbeentje, een regio die heel anders is dan vele regio’s in Spanje. Een streek die door zijn typisch klimaat de witte druif Albariño, “het goud van Galicië”, en de appellatie Rias Baixas op de kaart heeft gezet. Voor mij behoren de Albariño wijnen uit Rias Baixas samen met de Rueda wijnen op basis van Verdejo druif (uit Castilla y Leon) tot het lekkerste wat Spanje op basis van witte wijnen te bieden heeft.

Die appellatie, die druif, waren redenen genoeg om me onder te dompelen in deze regio.

Adegas Valmiñor

Ik had afspraak bij Adegas Valmiñor. Daar zou ik Erick en Beatriz ontmoeten van het export departement van Adegas Valmiñor en Bodegas Ebano (hun andere wijnmakerij in Ribera del Duero).

Erick introduceerde me tot de wijnmakerij met drie woorden: familie, vrienden en toewijding. De wijnmakerij is opgericht in 1997 en dus nog vrij jong. De meeste werknemers zijn er al van het begin bij en hebben samen al vele watertjes (met al die regen in Galicië niet verwonderlijk) doorzwommen. Ze zijn vrienden én familie geworden. Maar het gaat ruimer, hun vrienden, familie zijn al die mensen die genieten, fans zijn van hun wijnen en het blijde woord van de Albariño wereldwijd verkondigen…hallelujah!

Onderweg in de auto liet Erick zich iets ontvallen dat me raakte:

“El vino es magia. Lo tienes que vivir e sufrir.”
“Wijn is magisch. Die moet je leven en lijden.”



Om wijn te leven, te ondergaan, te lijden, daarvoor is toewijding vereist, hectoliters toewijding.

In de auto dus. Die auto was de 4x4 van de wijnmakerij. Als ik 4x4 hoor dan wrijf ik in mijn pollen want dan voel je al aan dat de rit naar de wijngaard niet over een biljartlaken zal verlopen. Spanning gegarandeerd.

De eerste wijngaard, genaamd Catuxa, was qua spanning eerder een draaimolen. We reden een poort binnen en een lichte helling en daar waren de heerlijk glooiende wijngaarden omgeven door bossen en … kiwigaarden. Een hele plantage van kiwi’s stond opzij van de wijngaard. Wist ik veel dat Galicië ook gelijk is aan Kiwilandia. Galicië is de belangrijkste kiwi producent in Spanje en er is ruim 700 hectaren aangeplant.

Die eerste wijngaard was het archetype van de Galicische wijngaard: wijnstokken aangeplant volgens het pergolasysteem. Pergola, je kent dat zeker en misschien staat er een pergola in je tuin. Bij wijngaarden is het zeer vergelijkbaar. De wijnplant groeit boven je hoofd en vormt een soort dak tegen de zon. Eén van de voordelen vroeger was dat de boeren onder die pergola nog een aantal andere gewassen teelden en zo de beschikbare ruimte optimaliseerden. Nu gaan de wijnbouwers natuurlijk enkel voor die druifjes. Het systeem is ook ideaal in het vochtigere Galicië omdat de druiven een eind van de vochtigheid van de grond staan en dus minder last hebben van schimmels. Daarenboven heeft de wind vrij spel om alles op te drogen na een regenbui.



Dan op naar de tweede wijngaard, een eind verder, in Figueiró. Toen ging de spanning richting rollercoaster. Was ik blij dat ik van voor in die 4x4 zat. Kon ik ten minste zien wat er aan kwam. Mijn rechterhand zat krampachtig in de steun van het portier gekneld en zweetscherfjes tierden welig op mijn voorhoofd en bovenlip. Ik vrees dat mijn vingers een stuk uit de portiergreep hebben geknepen toen de auto wegslipte en Erick het gaspedaal even stevig indrukte om terug grip te krijgen. Een kort schietgebedje aan de 4x4 goden bood soelaas. Die diepe berm langs de rechterkant hield het enkel op een verleidelijk lonken.

Ik was nog blijer toen ik boven aan de wijngaard uit de auto kon stappen (ok, ik geef toe, het was eerder een lichtelijk struikelen). En toen … dat uitzicht. Ik was van mijn sokken geblazen over de mooiheid, de wijdsheid van dat uitzicht. De helse trip naar boven dubbel en dik waard. Een wijngaard die zich doorheen het landschap kronkelde met stevige hellingsgraden en omgeven is door eucalyptus- en pijnbomen. Je hebt zicht op de Miño, de grens tussen Spanje en Portugal. Hier stroomt hij traag op zijn laatste benen van zijn lange trip naar de Atlantisch oceaan. Dat is zo’n moment waarop je nog meer respect krijgt voor een wijn, nog meer respect voor het werk van de wijnmaker (wijnmaakster in dit geval, hun oenoloog is Cristina Manilla) en het team. Hier was een wijngaard die wist wat lijden is, die wist wat het is om de natuurelementen te tarten en uit te monden in die heerlijke fles Albariño wijn.



DO Rías Baixas

De appellatie waarin deze wijngaard zich nestelt is DO Rias Baixas, waarbij de DO staat voor Denominación de Origen, de Spaanse tegenhanger van Appellation d'Origine Contrôlée (AOC), in het Vlaams BOB ofwel Beschermde Oorsprongsbenaming.(*)

Rias Baixas is een jonge appellatie, die in 1988 is opgericht. Rias komt van het woord fjord. Als je naar de kaart van Galicië kijkt dan waan je je in Denemarken of Noorwegen. Allemaal inhammen, fjorden, waar verschillende rivieren uitmonden. Inhammen die zelfs tot 30 km diep snijden. Baixas betekent dan weer laag. De wijnregio betekent dus de “lage fjorden”, want je zit in het onderste stuk van Galicië tegen Portugal aan.



De producenten van deze regio hadden één groot doel voor ogen: van Rias Baixas, en haar troeteldruif Albariño, dé witte wijn van Spanje maken. Ik verschans me in het kamp van de “believers”. Voor mij zijn ze in hun missie geslaagd om deze witte wijn op de Spaanse (en internationale) kaart te zetten.

Rias Baixas is zelf nog eens onderverdeeld in 5 subzones. Adegas Valmiñor bevindt zich in O Rosal, het gebied van de rozen. Dit is het meest zuidelijke gebied van de Rias Baixas geprangd tussen de oceaan en de rivier Miño. En zoals je al kon lezen goed voor schitterende (van die stilmakende) uitzichten.

Albariño

De origine van de druif Albariño is gehuld in mythologische nevelen. Het mooiste verhaal is dat gelinkt aan El Camino, de bedevaartsweg naar Santiago de Compostella. Men beweert dat de druif is meegenomen door Duitse pelgrims helemaal vanuit het Rijngebied. In de naam zindert die origine door. “Alba-Rino” betekent dan “de witte van de Rijn”.

Wat er ook van waar is, het is een druif die uitermate geschikt is voor het klimaat van Rias Baixas. Zijn dikke geelgroene schil vormt als het ware een stevige regenjas. Een druifje dat opkikkert van regenachtige dagen en natte weekends. Albariño is met meer dan 90% van de aangeplante wijngaarden de hoeksteen van Rias Baixas.

Wijnen op basis van Albariño zijn aan de aromatische kant. De aroma’s die je terugvindt zijn fruitige geuren met citrus, perzik en appel op kop en zelfs exotisch fruit (meloen), floraal (denk aan kamperfoelie), vegetale toetsen, mineraliteit, wat kruidige geuren, amandelen en een wolkje stuivende zeelucht (woepsie, daar sloeg ik even de weg in van de jazzy beschrijvingen).

Omwille van hun levendige aciditeit zijn deze wijnen perfect begeleiders van zeevruchten en (lichte) visgerechten. Erick drinkt dit het liefst bij een schotel met wat mosselen, licht gebakken coquilles, pimientos de padrón (groene pepers, gebakken in olijfolie en zeezout) en pulpo a feira (inktvis op zijn Galicisch).

Oh ja, stip alvast in je agenda 1 augustus aan want dan is het internationale Albariño-dag. Je kunt niet genoeg redenen hebben om een fles wijn te openen, niet?

De troetelfles

De troetelfles kan dan ook niets anders zijn dan die Albariño, meer bepaald Bodegas Valminor Albariño Rias Baixas.

Toen we daar ter plekke waren, zaten we op een klein appartementje met zicht op één van die fjorden en een hoop mosselbanken. Mosselbanken die leken op vechtschepen uit Star Wars. Ze hadden wat weg van de Millenium Falcon of de Star Destroyer (Star Wars fans prevelen nu “may the force be with you”). Ik denk echt dat die mosselbanken ’s nachts intergalactische oorlogen uitvochten.

Ik opende me een fles Valminor Albariño samen met wat mosselen die ik op risico van mijn leven diep onder water op die mosselbanken was gaan plukken (klinkt een eind avontuurlijker dan dat ik ze gewoon even in de lokale bar om de hoek was gaan kopen). Mosselen en Albariño, het lijkt alsof ze voor elkaar gemaakt zijn. Zo’n uitzicht en die (simpele) wijn-gerechtcombinatie smaakte me als het zien van Lauren Bacall in The Big Sleep.

Terug in België en ik steek mijn neus in een glas Albariño en met “warpspeed” sta ik terug in de wijngaard en ruik ik die mix van Atlantische oceaan, pijnbomen en eucalyptusbossen, voel ik de zilte zeebries, ben ik terug bij mijn bord heerlijk geurende mosselen en geniet ik van het uitzicht op de baai en de mosselbanken. Een goede snuif en ik ben opnieuw op vakantie. Wijn is altijd dat beetje reizen…

Een stevige slok en daar komen de woorden van Erick van Adegas Valmiñor me terug voor de geest:

“Geniet er ten volle van alsof het je eerste of laatste keer is!”

Bart Van Honsté
Chief Wine Enthusiast


(*) DO, AOC of BOB bepaalt de regels op basis waarvan binnen een duidelijk afgebakend gebied wijn geproduceerd moet worden en geldt als een kwaliteitsgarantie.